Donderdag, 9 mei 2013

Vandaag hebben we een afspraak op de bank in Margao, de laatste tijd kan ik de rekeninggegevens niet meer ophalen via internet, ook de maandelijkse rapporten komen niet meer binnen via de mail. Dat is lastig, want ik wil wel op de hoogte blijven van alle mutaties. Op de bank wordt ik vriendelijk ontvangen door de manager, die, als ik de rekeninggegevens doorgegeven heb, direct vraagt hoe het met Joyce gaat, hij heeft haar de laatste keer geholpen. Uiteindelijk blijkt dat “iemand” onze mail- en adresgegevens helemaal verkeerd heeft overgenomen en nadat een flinke stapel papieren door mij zijn ondertekend, wordt me verzekerd dat het allemaal over een paar dagen weer in orde zal zijn.
hospital

Nu ik toch in Margao ben, wil ik graag het Apollo ziekenhuis bezoeken waar ik vorig jaar november geopereerd ben, even de dokters en verpleegsters gedag zeggen. Misschien kennen ze me nog ? En of ze me nog kennen, de chirurg en de overige dokters hebben het nog regelmatig over me verzekeren ze me, je bent door het oog van een naald gekropen wordt me nog maar eens duidelijk gemaakt. Het doet me goed iedereen nog eens te kunnen zien en dan nu in goede gezondheid.

Op de scooter terug maar het PAScenter is steeds weer goed oppassen, het verkeer is minder gedisciplineerd dan bij ons, maar de gewoonte om de claxon goed te gebruiken hebben we al snel onder de knie gekregen. Toch merk je dat er zaken aan het veranderen zijn in India, we zien nu meer redelijk geasfalteerde wegen, er zijn op sommige stukken zelfs witte strepen aangebracht. Op de scooter en motor ben je nu ook overal verplicht een helm te dragen, hoewel niet iedereen zich daaraan houdt, er zijn op diverse plekken controleposten en je ziet dan ook een paar honderd meter voor zo’n post regelmatig rijders even stoppen en de helm opzetten om zo de boete te voorkomen. Waar tegenwoordig ook voor wordt beboet is het weggooien van afval, maar dat zal nog wel een paar generaties duren, voordat dat enig effect zal hebben, wat is het soms toch een rotzooi.

Waar het altijd netjes is, is bij Rosa en Michelle. Zoals altijd bij Rosa, Michelle’s moeder, krijgen we limonade en koekjes. Michelle is een paar daagjes weg maakt Rosa ons duidelijk, ze spreekt maar een paar woorden Engels en mijn kennis van Konkooni is ook niet meer wat het geweest is, maar samen komen we er wel uit. Voor Michelle hebben we een kadootje mee van haar sponsor, we nemen niet het risico dat we Michelle niet meer zien voor we vertrekken dus geven we het alvast aan Rosa.
rosa

Achter het PAScenter wonen Maurisca en Janet met hun familie, ze wonen met z’n zevenen in een klein huisje, dat indertijd opgeknapt is met alle restmateriaal van de bouw van het PAScenter. Een klein stukje verder zien we Alex met zijn zoontje Myron.
myronmyron1

Aaron, de broer van Myron is er niet, hij is gaan spelen bij vriendjes, maar wat er wel is, is zijn schoolrapport. Dat zou wel iets beter mogen zijn en Alex vraagt ons om hier eens met Aaron over te praten. Dat kan morgenochtend, dan moet hij met zijn rapport naar het PAScenter komen, net als de meeste andere sponsorkinderen.
rapport
img_6298img_6295

Morgen wacht ons weer een drukke dag, ‘s-morgens alle kinderen en ‘s-middags weer op pad met Lydia om de gezinnen te bezoeken, die veraf wonen en die ik nog niet eerder thuis heb bezocht. Ik ben benieuwd wat we zullen aantreffen.

11

05 2013

Woensdag, 8 mei 2013

Na het ontbijt gaan we meteen op weg, vandaag geen tijd te verliezen, want we willen veel gezinnen bezoeken en niet onbelangrijk de schoolrapporten bekijken. De eerste stop is bij Pedrine, waar we uiteraard heel benieuwd zijn naar het resultaat van de verbouwing, waar we vorig jaar groen licht voor hebben gegeven. Wat een verandering is me dat geworden, een heuse doucheruimte en een mooi betegeld toilet, aangesloten op een septictank. Iedere keer als ze deze ruimtes gebruiken, denken ze dat ze dromen. En ook is er een keuken gemaakt met spoelbak en stromend water. De foto’s laten het resultaat beter zien dan ik kan omschrijven. Ik moet eerlijk zeggen dat ik best wel een beetje trots ben als ik dit hier zo zie.
toiletdouche
keuken

Volgende stop is bij Conceicao Gama. Milroy is heel verlegen en durft ons bijna niet aan te kijken, maar Desmond, zijn grote broer, wil hem maar al te graag helpen met het uitpakken van het cadeau dat de sponsor ons heeft meegegeven.
desmond

We schrikken van de hut waar de familie nu in woont, als dat maar goed gaat met de moessonregens die bijna gaan beginnen. Maar gelukkig is Conceicao’s broer bezig met het bouwen van een huis en hij heeft beloofd dat ze daar straks ook in mogen wonen.
hut-milroy
milroy

Op naar Educian met haar drie kinderen, Steven, Jennifer en Alwyn. De kinderen zijn als we aankomen alleen thuis, maar na enige tijd komt hun vader. Hij is maar wat blij met de kleertjes die we aan de kinderen hebben gegeven en wij op onze beurt zijn blij met de schoolresultaten. Hoe armoedig dit huisje ook is, het is altijd weer netjes aan kant en zij bewijzen maar weer dat ook al ben je arm, het hoeft daarom nog geen puinhoop te zijn.
educian

We rijden langs het huisje van Marianne, een oud vrouwtje, die als je haar een keer hebt gezien, nooit meer zal vergeten. Ze loopt met een stok en haar rug is zo rond als een hoepel. Heel jammer dat ze niet thuis is, dat moet dan maar weer eens op een andere keer.
marianne

Verder naar Santan, twee van haar vier kinderen zijn thuis, Jackson en Sybil. Jackson werkt als hulp elektricien en Sybil gaat naar school. Helaas is Frenny er niet, want met haar wilden we eens goed over haar toekomst praten. Haar sponsor heeft haar een voorstel gedaan om te helpen en dat willen we graag eens doorspreken met haar, dat moet dan een van de komende dagen maar gebeuren.

santan
Bij Conceicao Pereira is alleen de oudste dochter, Jennifer, thuis, een schat van een meid. Ze slapen nog steeds met z’n vieren in een bed met een te klein matrasje. Drie slapen rechtuit en Jennifer slaapt dwars aan het voeteneind. De meisjes worden hier echt te groot voor, dus beslis ik ter plaatse dat we een extra bed gaan kopen en twee goede matrassen en een extra stevige deur met slot, zodat ze veilig kunnen slapen. Het liefst wil ik dit zaterdag al geregeld hebben.
jennifer1

Verder gaan we bij drie aannemers offerte vragen om ook hier, net zoals bij Pedrine, een verbouwing te doen, er zou een doucheruimte, een toilet met septic tank en een keuken met stromend water moeten komen. De dorpsraad moeten we nog wel zover krijgen dat ze een subsidie toekennen. We zullen ze helpen met de aanvraag. Ik ben benieuwd naar het totaalbedrag, want ook het dak moet hier verhoogd worden. Dat wordt nog een heel karwei.
jennifer
p1020233
Onderweg naar het PAScenter zien we Pedro, een oude magere man, die steeds weer denkt dat ik de “brillendokter” ben. Trots laat hij zien dat zijn bril gemaakt is. Vorig jaar november was er een glas uit het montuur gevallen en vroeg hij me om dat te repareren. Het is dus gelukt !

Nadat Patrick en ik naar een hotel zijn gegaan, waar we de internet verbinding mogen gebruiken om het eerste verslag op de site te zetten, gaan we op de scooter naar Betalbatim, waar we hartelijk worden begroet door Piedade, Anita’s moeder, vandaar gaan we weer terug naar Bamborda. Onderweg zien we een grote groep mensen bij een kapelletje staan, uit nieuwsgierigheid stoppen we even en direct wordt ons een glas bier en wat kruidige hapjes aangeboden, het is feest, en we zijn welkom.
kapel

Dat slaan we niet af, maar we gaan ook weer snel door want we willen ook nog even op bezoek bij Retina om het schoolrapport van Jason in te zien.
retina

Een stukje verder woont Stacey, die druk bezig is om voor haar broer Sunny rijst met curry klaar te maken. Stacey gaat komend schooljaar het derde jaar rechtenstudie in, als ze dat voor elkaar krijgt om die studie succesvol af te ronden, dan heeft ze echt iets om trots op te zijn en zoals ze zelf zegt: jullie ook, want zonder hulp was dit allemaal niet mogelijk. Daar doen we het voor! Nu terug naar het PAScenter, waar we nog moeten werken aan dit verslag en alle gegevens van de dag moeten verwerken. Het was weer eens een hele lange dag, we zitten er een beetje door, eerst slapen morgen weer vroeg op.

pascenter

11

05 2013

Goa, Dinsdag 7 mei 2013

Gisteravond zijn Patrick en ik, na inderdaad zo’n 30 uur reizen, aangekomen bij het PAScenter. De kleuren spatten ons tegemoet, het PAShouse heeft eindelijk een grote verfbeurt gekregen en de keuze is gevallen op geel en wit en groen.
pashouse
De grootste vlakken, de muren, zijn eigeel. Niet een kleur die wij thuis zouden kiezen, maar hier past het wonderwel heel mooi bij elkaar en het geeft een hele frisse indruk. Onze scooters staan gereed en onze vertrekken in het PAScenter zijn zorgvuldig schoongemaakt en, zo wordt ons verzekerd, vrij van kakkerlakken !
Terwijl wij de koffers uitpakken en verder kwartier maken bereiden Lydia en Jane het avondeten. Onder de maaltijd worden de laatste nieuwtjes uitgewisseld en om 8.00 uur gaat bij ons het licht uit, om na precies 12 uur diepe slaap uitgerust wakker te worden.

Vandaag, dinsdag 7 mei, gaan we de eerste families bezoeken, de kinderen hebben nog vakantie, dus de meesten zullen thuis zijn en kunnen ons hun schoolrapportjes laten zien. Direct na het ontbijt gaan Patrick en ik op onze scooters op weg naar Murgrupoi, een klein gehucht, waar een aantal sponsorgezinnen wonen.
raison
Zoals Raison, Adrian, Vincy, Anika noem maar op. Een paar kinderen zijn op “vakantie” dat wil zeggen, ze logeren bij een tante ergens in de buurt, die zien we vast later deze week nog wel.
patrick
We hebben van de sponsorouders kadootjes meegekregen. Voor de jongens voetbalshirts en broekjes, voor de meisjes stickertjes, puzzels en springtouw, maar eerst willen we zien of ze hun best hebben gedaan op school en dat is een grote opsteker, de meesten hebben prachtige cijfers gehaald, een goede schoolopleiding is de enige manier om hier uit deze armoede te komen. Sommige rapportjes zijn door de ouders ondertekend met een duimafdruk, zij kunnen dus niet lezen en schrijven.
rapport2
Als dank voor ons bezoek wordt ons een grote zak met bonen aangeboden, met veel moeite en om vooral de mensen niet te beledigen hebben we duidelijk kunnen maken dat we die echt niet kunnen meenemen naar huis in het vliegtuig ! Het enige wat ze hebben, dat zouden ze nog willen weggeven.
voetbalshirts
Van Murgrupoi gaan we terug naar Bamborda voor een bezoekje aan Anu en Princy, maar de meisjes zijn niet thuis, ze zijn aan het werk, dan naar het sanitatieproject dat we vorig jaar op de laatste dag van ons bezoek hier nog snel hebben kunnen opstarten.
Voor Joanita en Roque is toen nog een tekening gemaakt voor een staalconstructie waarop een goed dak kon worden gelegd, dat hun zou beschermen tegen de hevige moessonregens. De hele constructie staat er en is degelijk en goed uitgevoerd door de aannemer, nu moeten ze nog wel zelf zorgen voor de stenen om de muren op te metselen, voorlopig hebben ze de zijkanten afgedekt met gekleurde plastic zeilen, die je hier overal op de daken van de hutten ziet liggen. De dorpsraad zal ook hier zorgen voor een toiletvoorziening.
‘s-Middags gaan we op de scooter naar Margao, er moet nog geld gewisseld worden en dit is een mooie gelegenheid om Patrick eens een provinciestad, met alle drukte, winkeltjes, verkeer, loslopende koeien en (stinkende) vismarkt maar ook een kleurige fruitmarkt te laten zien. Geld wisselen doen we hier in een klein winkeltje, waar we een goede wisselkoers krijgen.
Al met al is een drukke dag geweest, benieuwd wat morgen ons gaat brengen.

08

05 2013

Zondag 5 mei vertrek naar Goa

Aanstaande zondag, 5 mei, vertrek ik naar het PAScenter in Goa.
De vorige reis is, zoals jullie in de verslagen hebben kunnen lezen niet helemaal naar wens verlopen, maar uiteindelijk toch goed afgelopen. Omdat je maar een keer een blindedarm-operatie moet ondergaan, ga ik met veel goede moed op reis, om die zaken, die in november zijn blijven liggen, af te maken, maar ook om nieuwe activiteiten op te starten. Joyce en Emy blijven deze keer thuis, Patrick gaat mee om te helpen, het zal voor hem een bijzondere ervaring worden.
De gevoelstemperatuur zou nu zo’n 44 graden zijn, maar de moesson is gelukkig nog niet begonnen, al met al zal het wel even wennen zijn.
De koffer is bijna gepakt, de scooter staat al gereed bij het PAShouse, nu maar hopen dat vrijdag mijn visum kan worden afgehaald op de ambassade.

Ook deze keer zal ik weer zo veel mogelijk een verslag schrijven op deze website.

Peter

01

05 2013

Kerstfeest in India

Zondag, 23 december 2013

Als we het PAShouse bellen om te vragen hoe de voorbereidingen van het kerstpakketten verlopen horen we een enorm kabaal. Lydia en Jane hebben vandaag ook nog eens Children’s Day georganiseerd, er zijn ongeveer 60 kinderen die spelletjes komen spelen, ondertussen kunnen de moeders helpen met het inpakken van de pakketten. Als de kinderen horen dat wij aan de telefoon zijn, beginnen ze allemaal hard onze namen te roepen. Een bijzonder moment !

Maandag, 24 december 2013

Vandaag ontvangen we volgende SMS uit India:
Hello, success with the hamper program. Great turnout, happy and grateful families and many thanks to all who made it happen. This was your day, missed you all, sponsors and benefactors thanks from all of us.
Have a great Christmas.
Lydia & Jane.

Dinsdag, 25 december 2013

Omdat we natuurlijk heel nieuwsgierig zijn hoe alles is verlopen bellen we vandaag opnieuw naar het PAShouse. Vandaag zijn de laatste pakketten weggebracht naar de families die te ver af wonen, of die niet in staat zijn het pakket af te halen. Ook dit jaar hebben we door het kerstpakket programma weer veel gezinnen leren kennen die onze hulp heel hard nodig hebben. Dat is net als vorige jaren een bijzonder neveneffect van dit programma. Als Joyce in februari naar Goa gaat voor het Eye-Camp, zal ze die gezinnen zeker bezoeken om zelf te zien wat we voor hun kunnen betekenen.

De PASorganisatie wil graag iedereen die geholpen heeft om ook dit jaar weer veel arme gezinnen een mooie kerst te bezorgen heel hartelijk bedanken.

25

12 2012

Vierde en laatste verslag werkbezoek oct/nov 2012

Zondag, 25 november

Na een lange en enerverende reis, zijn Emy en ik weer heelhuids thuis gekomen. Het gaat goed met me en de hechtingen zijn verwijderd. De 8 kilogram gewichtsverlies is me wel aan te zien, maar dat komt wel weer goed.
Iedereen, die ons op welke manier dan ook, via SMS, telefoon, e-mail, twitter etc gesteund heeft, heel veel dank, het heeft ons zeker geholpen om de moeilijke dagen door te komen. Ook Lydia, Jane en Anita zijn we veel dank verschuldigd, zij stonden dag en nacht voor ons klaar, letterlijk en figuurlijk, zo lag Anita in het ziekenhuis ‘s-nachts op de grond te slapen, om als het nodig was ons te helpen.

Na het verblijf in het ziekenhuis, hebben we ons werk zo goed als mogelijk weer opgepakt, het verslag daarvan volgt hieronder.

Zaterdag, 10 november

Zo twee dagen na ontslag uit het ziekenhuis, voel ik me al weer goed genoeg om bezoek te krijgen en de kinderen en families nog te spreken, die we nog op ons lijstje hadden staan. Daarnaast willen zij ook niets liever dan ons bezoeken en vooral zien hoe het met me is, ze zijn allemaal behoorlijk geschrokken en zo te horen is Christus van het kruis gebeden voor een goed en voorspoedig herstel.
Vanmiddag komen twee kinderen van Educian Menezes op bezoek, Janifa en Lester. Janifa heeft het haar heel kort geknipt wat je hier nauwelijks ziet bij meisjes. Ze is de laatste maanden ziek geweest, maar nu gaat het weer goed met haar. Ze zit in de 7e grade net als Lester. Het gaat goed op school. Hun vader is kelner. We zitten zo goed als mogelijk gezellig met ze te praten.
janifa-en-lester
Emy gaat daarna met Lydia en Jane naar Conceicao Gama. Ze heeft drie kinderen, Desmond (17-03-2001) 6e grade , Alvin, (31-10-2005) 3e grade, en baby Milroy (03-07-2010). Conceicao is weduwe, haar vader woont bij haar. Ze gaat soms werken als de kinderen vakantie hebben. Het hutje is heel armoedig, de deur is kapot. Ze zijn heel blij met het meegebrachte pakketje medicijnen, vitamines en zeep.
conceicao-gama-en-kinderen
kapotte-deur
pakket
Terug in het PAScenter zitten Pedrine, Roque en Wilroy te wachten. De sponsorouders hebben speelgoed en kleertjes meegegeven, dat kan nu gegeven worden. Met Roque en Pedrine wordt nog eens goed doorgesproken welke veranderingen we willen aanbrengen in hun huisje. Een hurktoilet met septic tank en een wasgelegenheid en een aanpassing van het “keukengedeelte”. Het zal hun leven veel veranderen. Inmiddels is de begroting binnen en blijkt dat de aanpassing ongeveer € 950,00 gaan kosten. Dit past nog in onze begroting, dus gaan we groen licht geven.
wilroy
De volgende dienen zich al weer aan. Dit is een nieuw gezin, dat we nog niet eerder hebben ontmoet. Antoinette D’Costa (24-11-1977) met haar dochtertje Sweety (12-02-2004). Ze hebben een busreis gemaakt van meer dan anderhalf uur om ons te bezoeken en om hulp te vragen. Antoinette is weduwe sinds december 2009. Ze verdient RS 200 per werkdag (€ 3,00). Omdat ze niet erg gezond is, kan ze niet altijd gaan werken en kan ze vaak de school niet betalen. Daarnaast heeft ze ook nog de zorg voor haar schoonmoeder. Lydia zal haar thuis ook nog eens bezoeken om te zien hoe het er daar uitziet. Dat doen we op een onverwacht moment, ook zal bij de dorpsraad navraag worden gedaan. Als het allemaal klopt komt ze zeker in aanmerking voor het sponsorprogramma. Voor Sweety heeft Emy een leuk kadootje, nog nooit een kind zo gelukkig gezien.
antoinette
De rest van de dag komt er doorlopend ziekenbezoek, Aaron, Ronaldo, Romario, Pedrine, Maurisca, Santan, Rosarinha, teveel om op te noemen, maar heel hartverwarmend.

Zondag, 11 november 2012

Joanita is vandaag speciaal naar het PAScenter gekomen om hulp te vragen. Ze blijft erop op aandringen dat ik meega naar haar hut zodat ik met eigen ogen kan zien hoe erg het er aan toe is. Het dak is kapot en tijdens de moesson stond de hut onder water. Ook hebben ze geen sanitaire voorziening. Tenminste als je een gat in de grond en een plastic zeil niet wilt meerekenen.
toilet
Joanita werkt overdag veel op het veld en soms kan ze ergens in het huishouden helpen. Roque is dagloner en moet maar afwachten of er die dag werk is.
joanita-en-roque
Samen met Lydia gaan we met Joanita mee, het is gelukkig niet ver en we kunnen er met de auto komen. Als we alles bekeken hebben zijn we het er snel over eens, dit gezin moet geholpen worden.
hut-joanita
hut-joanita-2
Maar ik wil eerst ook nog eens een duidelijke afspraak maken met Roque. Hij komt wat later en het is duidelijk dat hij gedronken heeft. Drank lijkt een vlucht uit de werkelijkheid te bieden, maar maakt de problemen alleen groter. Roque wordt stevig aangesproken en hij belooft beterschap.

Met Lydia spreken we af dat er een begroting gemaakt gaat worden om de hut op te knappen en leefbaar te maken. Ook zou een septic tank geplaatst moeten worden met een hurktoilet en een gecombineerde wasgelegenheid. Voor dit sanitatie onderdeel kunnen we ook aankloppen bij de dorpsraad, er loopt nu een programma, waarbij zij gedeeltelijk bijdragen in de kosten van de septic tank en het toiletgedeelte. Hopelijk kunnen we dit gezin weer een beetje hoop op een betere toekomst bieden. Voor de schoolopleiding van de kinderen gaan we op zoek naar sponsorouders.

Morgen gaan we terug naar het ziekenhuis, daar gaan ze operatiewond nog eens bekijken en hopelijk krijgen we dan de verklaring, dat ik fit genoeg ben om dinsdag naar huis te gaan. Het wordt tijd !

28

11 2012

Derde verslag werkbezoek oct / nov 2012. Het noodlot slaat toe !

Zondag, 28 oktober

Vandaag is het feest van het kerkje, op de hoek van de straat. Ook van ons wordt verwacht dat we naar de mis gaan. Er zijn hier nog drie missen op zondagochtend en de kerk is veel te klein. Als we aankomen is de eerste mis net afgelopen wat gepaard gaat met oorverdovend vuurwerk. Buiten de kerk staan een paar mannen muziek te maken. Het lijkt wel of ze elkaar willen overtreffen in kabaal maken.
muziekband
Ook staan er een paar kraampjes vol met zoetigheid. We zien hier veel bekenden en allemaal komen ze ons gedag zeggen. Na anderhalf uur is onze mis afgelopen, nu lijkt het wel oorlog, zoveel kabaal van het vuurwerk. We menen terug te kunnen naar het PAScenter, maar niets is minder waar, er moet eerst nog een processie gelopen worden, met de muziek erachteraan.
kraampjes
Later op dag zien we Bhupal en Sirjana Magar, broer en zus van Prodeep, het gehandicapte jongetje, voor wie we eerder dit jaar een buggy hebben meegenomen. Hun vader, Jam, is nog aan het werk en hun moeder mocht niet weg van het gezin waar ze voor moet zorgen, omdat ze een hut hebben op hun terrein. We zullen ze later nog ontmoeten, net als Prodeeb. Bhupal en Sirjana zien er veel beter uit dan vorig jaar en het gaat goed op school. Het sponsor programma heeft hier goed werk gedaan, al zouden we maar wat graag iets aan hun behuizing doen. Maar dat zal veel diplomatie vragen, want hun landlord, ziet ons niet graag komen, ik denk dat ze zich schamen, dat ze dit gezin in zo’n krot laten wonen !
sirjana-magar
bhupal-magar
De volgende dienen zich aan Piedade D’Souza met haar zoon Steve. Steve is 16 jaar en zit in de 6e grade. Hij haalt erg goede cijfers op school en zou graag meer studeren, richting automatisering. Steve is erg verlegen en ik krijg het gevoel dat hij niet alles vertelt wat hij kwijt wil. Als ik dan verder doorvraag zegt hij dat hij het liefst artiest zou worden, tekenen is zijn passie. Op de vraag wat hij graag tekent geeft hij een, naar hij denkt, gewenst antwoord. Het liefst teken ik de heilige Jezus en moeder Maria. Later zegt Steve dat hij portretten en landschappen ook graag tekent. Steve belooft een tekening voor ons te maken, zodat we kunnen zien wat hij kan.
steve
Dan staat een klein, tenger vrouwtje aan de poort, Manjula Patil, later horen we van haar dat ze 34 jaar is. In 2003, kort na de geboorte van hun derde kind, is haar man overleden en stond ze er alleen voor, Die keren dat er werk voor haar is verdient ze Rs 200, per dag, ongeveer € 3,00. Door familie is ze gekoppeld aan een weduwnaar, ook met drie kinderen. Dit huwelijk is goed en haar man Balram Chaitri zorgt voor haar. Balram is schildersknecht, en verdient als hij werk heeft Rs 250.
Vijf van de zes kinderen zijn op school, en het zesde woont bij een zus van Manjula. Zonder hulp kunnen de kinderen niet langer naar school gaan, we zeggen haar hulp toe, maar niet eerder dan dat we ze nog eens thuis bezocht hebben.
Overigens had ze alle zes de geboorte certificaten van de kinderen mee om te laten zien. Wat opvalt is dat bij alle drie de kinderen van haar man de familienaam foutief is genoteerd: Chaitri , Chatri, Shaitri, en dat op een officieel overheidsdocument !
manjula

Maandag, 29 oktober

De dag begint vroeg, vandaag gaan we naar Margao, inkopen doen, afspraken maken voor de kerstpakketten. Emy blijft in het PAScenter, ze is snipverkouden. Ik beloof ook brood te kopen in een winkeltje “bread and more” liefst bruin brood, want de rijstkoeken en het witte plakkerige brood hebben we nu wel gehad. Ook nog even naar de bank om wat zaken te regelen. Terwijl we door de stad lopen en tussen de kraampjes doorgaan, voel ik voortdurend een ondragelijk stekende pijn in mijn onderbuik. Lydia brengt me naar de apotheek waar ik een pijnstiller neem. Dat is een slechte voorbode, de volgende dagen lig ik met hoge koorts op bed en komt een dokter me onderzoeken, zijn diagnose is een niersteen of een flinke blaasontsteking. Emy zal de komende paar dagen de honneurs moeten waarnemen.
Vanaf nu neemt ons werkbezoek een andere wending, de pijn wordt steeds heviger en ik kan mijn bed niet meer uit. Woensdag op donderdagnacht lig ik te klappertanden en te rillen van de koorts. De dokter had beloofd nog te komen, maar zijn vrouw is aan het bevallen van een tweeling, een jongen en een meisje, te vroeg geboren en met ademhalingsproblemen. Donderdagochtend vroeg besluiten we naar een ziekenhuis in Margao te gaan. Lydia brengt ons met de auto, de rit is een marteling.
In het ziekenhuis wordt een echo gemaakt, maar de dokter wil ook nog eerst een scan laten maken, om een goede diagnose te kunnen stellen. Het scan apparaat staat in een ander ziekenhuis, met de “ambulance” een suzuki maruti, word ik vervoerd, het autootje is zo klein dat ik met opgetrokken benen op een stretcher moet liggen.
ambulance
De uitslag is duidelijk: er is sprake van een acute blindendarmontsteking, waarschijnlijk gescheurd, die uitslag overtuigt de chirurg ervan dat hij de operatie zo snel mogelijk zal moeten uitvoeren.
wachten-op-operatie
Hij is duidelijk, normaal worden geen buitenlanders behandeld voor zo’n ingreep, hij is waarschijnlijk bang voor een claim, mocht het niet goed gaan en vraagt voor alle zekerheid ook nog of Lydia en Anita misschien mijn advocaten zijn, omdat zij steeds het woord moeten doen. Om 20.00 uur wordt ik geopereerd. Als ik de operatiekamer ingereden word, gaat er van alles door me heen, maar ik heb geen keus.
Na ruim twee uur wordt gevraagd of Emy naar de dokter wil komen, de verpleegster geeft verder geen uitleg, Emy staat doodsangsten uit als ze op zijn kantoor ruim tien minuten moet wachten, om uiteindelijk te horen dat de operatie goed is verlopen, dat de blindedarm inderdaad gescheurd was en de kans op infecties dus heel hoog is. Ik wordt volgestopt met antibiotica.
anti-biotica
De komende dagen zal ik op Intensive Care moeten blijven, om uiteindelijk donderdag 8 november uit het ziekenhuis ontslagen te worden. Ik voel me erg verzwakt, maar ben blij dat dit onverwachte avontuur achter de rug is, ook voor Emy, want zij is al die dagen bij me gebleven in het ziekenhuis, ook Anita is de eerste dagen (op de grond) naast mijn bed blijven slapen. Zij moesten zorgen voor eten en drinken, want dat krijg je hier niet, daar moet de familie voor zorgen. Zondag 11 november gaan we terug op controle naar het ziekenhuis in Margao, daar zullen ze beoordelen of ik maandag naar Dubai kan vliegen, met een overstap in Mumbai. In Dubai zullen we dan in een hotel overnachten om dinsdag verder naar huis te reizen.

Terwijl ik dit verslag maak is Emy met Lydia naar de markt in Margao om inkopen te doen voor de kerstpakketten.

15

11 2012

Tweede verslag werkbezoek oct /nov 2012

Vrijdag 26 oktober

Gisteravond zijn we doorgegaan tot na 11.00 uur. De planning voor de komende dagen is opgemaakt en nu maar afwachten of dat ook allemaal zo zal verlopen. Uit ervaring weten we dat hier alles zomaar gewijzigd kan worden en uiteindelijk toch wel goed komt.

In ieder geval zijn we akkoord dat de periode voor een (hopelijk) volgend Eye-camp zal moeten plaatsvinden liefst eind februari, begin maart. De vraag bij deze aan het thuisfront of dat ook te organiseren is? We horen dat in de kerk een speciale dienst is geweest na het overlijden van Frans. Ook in de school waar hij gewerkt heeft is hij herdacht, onder andere door een minuut stilte.

11 november zal Dr. Ryan weer komen voor een Dental-camp in het PAScenter. Hij is heel blij met deze locatie, volgens hem schoner en beter dan zijn eigen praktijk, dit nemen we graag op als een compliment.
Op 17 november komt Dr. Wilfred naar het PAScenter voor een “Bone-camp”. Beide camps zullen in de kerk aangekondigd worden en zijn bestemd voor allen die een “below the poverty line” kaart hebben, naast deze aankondiging zal de “tam-tam” vast en zeker ook zijn werk doen.

Nog voor de kerst zullen speciale baklessen gegeven worden om de vrouwen van de PASgroep een taart te leren bakken, die ze voor de kerstdagen kunnen verkopen.

Er komen nu al aanvragen binnen voor een kerstpakket, vorig jaar meer dan 500 aanvragen, al deze aanvragen worden gecontroleerd en de families doorgelicht, of door huisbezoek, of in overleg met een afgevaardigde van de dorpsraad.

We spreken af dat we verder gaan werken aan de professionalisering van de PASorganisatie in India. Komende dagen zal met verschillende personen gesproken worden om te zien of een van hen veertiendaags de boekhouding kan komen verwerken in het PAShouse en daar dan maandelijks verslag van zal opmaken, wat weer aan ons doorgestuurd zal worden. Op deze manier kunnen we ook het werk van Jane verlichten, zij houdt alle gegevens bij van de sponsorkinderen, zoals bijvoorbeeld de te betalen schoolbijdragen.

De computer van het PAShouse is na 7 jaar overleden en dus aan vernieuwing toe.

Er is een overdekte werkplaats gemaakt waar de oventjes gemaakt worden, dit is belangrijk want zo kan in de moesson ook gewerkt worden. Er zijn een aantal oventjes als demo aan verschillende dorpsraden gegeven, we zullen nog gaan kijken waar deze geplaatst zijn.

In het kader van het sanitatie-project zal, nadat we de offerte beoordeeld hebben, een aanvraag van Pedrine gehonoreerd worden voor de aanleg van een septic tank, een toilet en een wasruimte. We hebben nog tegels over van de bouw van het PAScenter, die komen nu van pas en de dorpsraad betaalt mee voor de aanleg van de septic tank. We verwachten wel dat de familie het graaf- en metselwerk zal doen.

Tenslotte passeren veel sponsorfamilies de revue in onze gesprekken, we zullen ze de komende dagen allemaal bezoeken.

Zaterdag, 27 oktober

De ochtend gebruiken we om wat inkopen te doen, een supermarkt is er hier niet, dus naar de lokale “middenstand”. Overigens de vis hebben we maar niet gekocht!
fruitwinkeltje-in-colva
langs-de-weg-in-betalbatim
Vanmiddag bezoeken we samen met Lydia vier sponsorfamilies in het gehucht Murgrupoi, samen hebben ze vijftien kinderen. Zoals gebruikelijk worden we hartelijk ontvangen en er staan drie plastic stoeltjes, netjes op een rijtje, voor ons klaar. Onmiddellijk krijgen we (mierzoete) thee en koekjes aangeboden. We gaan er maar van uit dat het water gekookt is !
thee-met-koek
Omdat ze allemaal wonen op de grond van dezelfde landlord hebben ze ook dezelfde achternaam. We hebben ons voorgenomen om van alle kinderen en ouders de geboortedata nog eens te controleren en van wie we die niet hebben te noteren, dat valt niet mee, want vaak weten ze dat zelf niet eens en dan wordt iedereen erbij gehaald om zeker te zijn. Er ontstaat regelmatig grote verwarring, voor de kinderen is het geen probleem en het is maar goed dat we een controle doen, want er blijken toch een paar foutjes in ons systeem te staan. De ouders kunnen uiteindelijk wel hun geboortejaar vertellen, maar een datum, die weten ze niet.
murgrupoi-kinderen
Aan de kinderen vragen we ook in welke klas ze zitten, dan blijkt dat een tante, Inacia, ervoor zorgt dat de kinderen ook hun huiswerk maken. Inacia is getrouwd, haar man is kleermaker, voor hun huis is een kleine veranda, waar een oude trap-naaimachine staat, daar worden elke schooldag de kinderen door haar verzameld, en zorgt ze ervoor dat ze hun lessen leren. Inacia is een kordate tante en zo te zien heeft ze de wind er goed onder.
inacia
We praten met de kinderen, zij leren de Engelse taal op school, en ook, soms via de kinderen, met de moeders. Benedict laat ons haar medicijnen zien, ze heeft veel last van astma. De inhaler werkt niet goed zegt ze, geen wonder, het ding is leeg! Lydia noteert alle medicijnen en zal ervoor zorgen dat er volgende week nieuwe uit de apotheek in Margao meekomen.
Dat onze chulha nog niet overal is geïntroduceerd blijkt wel uit deze foto:
rijst-koken
Als we terugkomen bij het PAScenter staat een oude man ons op te wachten, het is Pedro, een bekende. Pedro komt ieder jaar naar het Eye-camp en dacht dat de dokter weer gearriveerd was. Pedro heeft een bril met enorme dikke glazen, een van de glazen is uit het montuur gevallen. Op zijn neus dus een bril met een glas, het tweede zit in zijn borstzakje, of ik dat even voor hem wil repareren. Het lukt me niet, ik ben bang dat het montuur stuk gaat, dus beloven we de zaak morgen voor hem op te lossen. We zullen zijn bril laten repareren in Margao, bij een opticien. Wie weet hoe lang hij hier al mee rond loopt?
bril-van-pedro-is-stuk

14

11 2012

Peter geopereerd in India

De afgelopen dagen zijn er geen nieuwe werkverslagen geplaatst, omdat Peter ziek is geworden in India. Donderdag is hij opgenomen in het ziekenhuis in verband met een blindedarmontsteking. Nog dezelfde avond is hij geopereerd en de operatie is succesvol verlopen. Hij ligt op dit moment op de intensive care te herstellen van de operatie.

02

11 2012

Eerste verslag werkbezoek oct/nov 2012

Uit en thuis zoals eerder gezegd een reis van 25 uur. Ja, thuis, zo voelt het, als we, woensdagnamiddag 24 oktober, het terrein van het PAScenter oprijden nadat Lydia ons heeft opgehaald bij Dabolim Airport. Jane staat ons al op te wachten en meteen worden ons de laatste nieuwtjes al verteld. We hebben de nacht overgeslagen en willen maar een ding, koffers uitladen en rust, veel rust.

Ondanks de hitte slapen we de hele nacht door. De volgende ochtend gebruiken we om ons verblijf in te richten voor de komende twee en een halve week en komen de eerste gesprekken met Lydia en Jane al op gang. Onze scooter staat al gereed en ’s-middags gaan we, na de heetste middagzon, 37 graden !, al op pad voor de eerste bezoeken.
Eerst naar Anita en haar moeder Piedade in Betalbatim. Anita ligt met koorts op bed, ze heeft nog steeds veel problemen met haar nieren, ondanks dat een paar steentjes begin deze week zijn vergruist. Het is haar aan te zien dat ze veel pijn heeft gehad. In het opvanghuisje, dat twee jaar geleden op hun terrein is gebouwd, verblijft nu tijdelijk een familie met drie jongens. Monjoe, het meisje dat vorig jaar bij Piedade was ondergebracht, is teruggegaan naar haar familie. Zij was gelukkig helemaal genezen van tbc. Later horen we van Jane dat er geen nieuwe gevallen van tbc meer bekend zijn geworden en dat het gehucht vlakbij het PAScenter, waar vorig jaar de twee zusjes en hun vader zijn overleden, nu weer veilig is om te bezoeken.

Op de terugweg zien we dat de rijst-oogst in volle gang is, we stoppen om een paar foto’s te maken en zien dat de mechanisatie hier ook al begonnen is.

Sinds drie jaar worden hier nu ook combines gebruikt, maar dan op rupsbanden. Het nadeel is wel weer dat er zo veel werk voor de dagloners verdwenen is.

Verder gaan we, nog even op bezoek bij Michelle en haar moeder Rosa. Michelle is pas 16 jaar geworden en ze is hard aan het studeren, want ze wil alleen maar goede resultaten halen op school. Dat horen we graag. Zonder dat we het opgemerkt hebben is iemand snel naar een winkeltje gestuurd om koekjes en limonade te halen voor ons, dat hadden ze natuurlijk niet moeten doen, maar ze zijn hier zo gastvrij en merkbaar blij om ons weer te zien en dat is wederzijds.

Na het avondeten maken we de planning op voor de komende dagen en is er een hoop te bespreken.

26

10 2012